Het oude vrouwtje haalde het dekentje weg van de rieten mand en zei op een warme, vriendelijke toon; “Nee, het zijn peren. Lekkere verse, sappige peren. Geplukt uit mijn eigen tuintje. Ik lust geen appels.”

Woppie zijn mond viel open van verbazing . “Ok, dan mag je er wel van eten. Sorry voor het misverstand.” Hij keek naar Sneeuwwitje die een peer nam uit het rieten mandje. “Toe maar mijn lief kind. Neem maar een hap uit die lekkere peer. Het is goed voor je. Ze zijn heel gezond.” Zei het oude vrouwtje en lachte vriendelijk naar Sneeuwwitje.

“Ik heb nu geen honger, ik zal straks wel die peer opeten.” antwoordde Sneeuwwitje. Het oude vrouwtje werd ongeduldig en zei; “Mijn kind, neem nu maar een hap van die peer en zeg hoe hij smaakt. Je gaat toch geen oude vrouw afwijzen en haar verdrietig maken?” Het oude vrouwtje keek Sneeuwwitje heel verdrietig aan.

Sneeuwwitje wou helemaal niet dat het oude vrouwtje verdrietig was en nam een hap van de peer. Ze schrok en liet de peer vallen op de grond. Ze kreeg geen lucht meer en haar mooie gezicht met een huid zo wit als sneeuw, met lippen zo rood als bloed en haar haren zo zwart als ebbenhout, veranderde in blauw en paars. Haar naam moest veranderd worden naar Blauwbesje of Paarsdruifje want haar huid was niet meer zo wit als sneeuw.

Ze viel dood neer op de grond. Het oude vrouwtje begon te lachen en veranderde terug in de boze stiefmoeder. Haar lach klonk als vingernagels over een schoolbord. De 7 dwergen lachten keihard met haar mee.

WORDT VERVOLGD…

No responses yet

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *