Malinda kreeg een idee. “Ik kan een glazen kist toveren! Ik heb wel nog ergens een spreuk zitten daarvoor. Nooit gedacht dat ik die ooit nodig zou hebben.”

Malinda dacht even na en begon daarna met haar toverstaf te zwaaien en sprak de spreuk uit.

“ Water, vis, koud en mist

 Hier staat er nu een glazen kist 

De kleine sterretjes vlogen weer uit haar toverstaf en begonnen heel hard te draaien. Het was een wervelwind van lichtgevende sterretjes. Toen de sterretjes terug in de toverstaf van Malinda verdwenen, stond er in het gras een glazen kist met in gouden letters de naam van Sneeuwwitje.

“Wauw, wat mooi!” riep Woppie enthousiast. Hij kwam met zijn pootjes aan het glas. “Oh, pas op Woppie dat je geen vuile vlekken maakt op het glas!” zei Malinda bezorgd.

 “Hoe krijgen we Sneeuwwitje nu in die kist? Heb je geen spreuk om haar in de kist te krijgen?”

“Haha, nee Woppie. Sommige dingen moeten we zelf doen. Anders worden we veel te lui. Kom, ik help je wel.” Lachte Malinda.

Woppie en Malinda sleurden Sneeuwwitje naar de kist. Ze waren aan het zweten. “Kon je de kist niet wat dichter bij Sneeuwwitje toveren?” grapte Woppie.

WORDT VERVOLGD…

No responses yet

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *